Hoe heb ik het denkbeeldig interview aangepakt?

Om deze opdracht tot een goed einde te brengen, heb ik tijdens het lezen notities genomen. Belangrijke zaken en potentiele vragen heb ik genoteerd met het bijhorende paginanummer. Zo kon ik na het lezen van mijn boek gemakkelijk de verschillende vragen opstellen en deze ook beantwoorden. Ik heb beroep gedaan op de cursus voor het formuleren van goede interview vragen. Voor de keuze van het personage heb ik een afweging gemaakt tussen de verschillende personages op vlak van de ontwikkelingen en verandering die ze doormaken doorheen het verhaal. Deze afweging bracht me bij het hoofpersonage Anton.

Denkbeeldig interview

De ondergang valt met vlokken uit de lucht.

Ik heb het boek 'Winters tuin' gelezen, geschreven door Valerie Fritsch. In mijn vorige blog heb ik besproken waarom ik graag en boek van een onbekende auteur zou lezen. Met dit boek heb ik deze leesuitdaging volbracht.

Het personage

Voor deze opdracht heb ik gekozen om het hoofdpersonage, Anton Winter, te interviewen. Dit is een heel interessant personage om te interviewen omdat hij de meeste veranderingen doormaakt doorheen het verhaal. Anton is een zorgzame man die een rustige, leuke en liefdevolle jeugd heeft gehad. Hij groeide op samen met zijn hele familie in een groot huis op het platteland. Hij genoot er vele zomers van leuke momenten met zijn broer in de grote tuin bij het huis. Wanneer Anton ouder wordt en enkele familieleden komen te steven, trekt hij naar de grote stad. Daar leeft hij een eenzaam, maar gelukkig bestaan. Al snel volgen hongersnood en vreselijke stormen elkaar op in de stad. Anton beseft dat het einde van de wereld nabij is en dat de mensheid niet lang meer te leven heeft. Wanneer alle hoop verloren leek te zijn, leert hij Frederike kennen. Het is het begin van een zeer liefdevolle maar spannende periode voor Anton.

Vragen

Welk gevoel had je toen je voor het eerst naar de grote stad trok?
Er waren zoveel mensen in de stad dat ik het gevoel had dat iedereen mij aan het controleren was. Het voelde alsof iedereen me constant aankeek. Ik was de vreemde eend in de bijt met slechts een versleten spijkerbroek en een zelfgebreide trui. Maar het ongemakkelijke gevoel verdween al snel naarmate ik de stad beter leerde kennen en na verloop van tijd voelde ik me echt thuis in deze nieuwe omgeving.

Hoe voelde je je toen je Frederike voor het eerst zag?

We hebben elkaar ontmoet op een strand vol aangespoelde lijken, dus een normale ontmoeting was het allerminst. Vanaf het moment dat ik haar rode haar zag schitteren in de zon, wist ik dat ik verliefd was. Gelukkig had ze mij ook opgemerkt en liep ze naar me toe, net zoals in een romantische film. Vanaf het moment dat zij mijn hand vastnam, verdween alle angst voor wat zou komen. Ik werd overspoeld door een gevoel van liefde, veiligheid en geborgenheid.

Hoe voelde het om na al die jaren Leader terug te vinden in de stad?
Ik werd overrompeld door een gevoel van blijdschap. Ik had mijn broer namelijk al bijna dertig jaar niet meer gezien. Ik had niet durven hopen dat ik hem na zijn vertrek ooit nog in mijn armen zou kunnen sluiten. Ik was ook erg opgelucht toen ik Leander zag. Ik vreesde namelijk dat hij omgekomen was door de honger of de kou, zoals zoveel anderen.

Wanneer de situatie in de stad echt onhoudbaar werd, ben je terug gevlucht nar je ouderlijke huis op het platteland. Heb je ooit spijt gehad van deze beslissing?  
We wisten dat het een groot risico zou zijn om samen met Leander, zijn vrouw en hun baby de lange tocht te maken doorheen de ijzige kou, maar we besloten toch te gaan. Het einde van de wereld kwam toch steeds dichter bij, dus wat hadden we te verliezen? Het waren natuurlijk wel drie heel lange en zware dagen maar het was het allemaal waard. Het terugzien van de oude werkplaats, de houtkachel en vooral de grote tuin zorgde voor een klein lichtpuntje in ons leven. Ik ben blij dat ik daar mijn laatste dagen heb kunnen doorbrengen.

Alles leek dus weer even rustig, maar toen besloten Leander en zijn vrouw om weg te lopen van het huis. Hun baby lieten ze bij jou achter. Hoe reageerde je hierop?
In het begin was ik vooral ongerust. Niemand kan het lang uithouden in zo'n hevige sneeuwstormen. Maar toen het tot me doordrong dat ze met opzet waren weggelopen, maakte de bezorgdheid plaats voor boosheid en ontgoocheling. Ik had namelijk het gevoel dat onze band terug aan het herstellen was. Het was dus wel een zware klap voor mij dat hij was weggelopen. Daarnaast heeft hij ook  zijn baby achter gelaten, wat ik helemaal niet kon appreciëren. Zowel Frederike als ik stonden niet te springen om een kind op te voeden in deze erbarmelijke tijden. Ondanks de gevoelens van boosheid, namen we wel onze verantwoordelijk en gaven de het kind alles wat binnen onze mogelijkheden lag, al was dit maar voor de korte tijd die ons nog restte.