Creatieve opdracht kortverhaal - veertien

Balansverslag

Al vanaf mijn kindertijd was lezen niet mijn sterkste punt. Ik vond ook geen plezier in het lezen. Daarom las ik enkel maar boeken die mij werden opgelegd van school uit. Hoewel ik nog steeds geen echte boekenworm ben, heb ik de afgelopen twee jaar wel enkele boeken met plezier gelezen.

De leesportfolio bevatte naar mijn mening enkele leuke zaken, maar ook wat minder leuke zaken. Zo vond ik het goed dat we vaak zelf een boek mochten kiezen. Op die manier situeerden de boeken zich vaak binnen de thema's die mij het meest aanspreken, namelijk: actie en avontuur. Ik vond het ook fijn dat de verwerkende taken bij een boek niet altijd de zelfde waren. Zeker de creatieve opdracht rond het kortverhaal en het fictieve interview vond ik leuke opdrachten. Als leesuitdaging voor dit jaar had ik ervoor gekozen om eens een boek te lezen van en auteur die mij totaal onbekend was. Via deze weg las ik dan 'de blije intrede van Christus in Brussel' en 'de jongen en de dolfijn'. De auteurs van deze boeken waren mij volledig onbekend, maar toch hebben hun boeken mij zeker kunnen bekoren. Door afgelopen twee op een regelmatige basis te lezen, heb ik het gevoel dat mijn leesvaardigheid verbeterd is. Ik merk dat ik steeds sneller begin te lezen en minder strompel over moeilijke woorden.
Een minpunt aan de leesportfolio is dat we naar mijn mening vaak weinig tijd kregen om een boek uit te lezen. Dit komt natuurlijk ook door het feit dat ik iemand ben die nog steeds een traag leestempo heeft. Ook het feit dat bepaalde verwerkingen van een boek (bv. van het kortverhaal) veel tijd in beslag namen vond ik wel een minpunt.

De leesportfolio van de afgelopen twee jaar was kortom zeer verrijkend. Ik heb hierdoor veel nieuwe auteurs en thema's leren appreciëren. Het heeft mijn blik op literatuur verruimd en ik ben er op een andere manier naar toe beginnen kijken.

Theaterverslag

Algemene gegevens 

Ik ben op 18 november 2018 naar het toneelstuk ''vrijgezellen en vrij-gezellen' gaan kijken. Het ging door in een zaal genaamd "De Kring" te Waarschoot. Het stuk was geschreven door Karel Eens en de regisseur was Inge Stock. In in het toneelstuk was er niet echt een bepaald hoofdpersonage. Er waren drie belangrijke acteurs namelijk: Fons (Peter Staelens), Jaak (Wim Vandevoorde) en Frans (Niels De Zutter). En ook drie belangrijke actrices namelijk: Mieke (Nikita Van Heyste), Thea (Stefanie Clement) en Marthe (Inge Vandeleene). Deze zes acteurs/actrices speelden allemaal de rol van een vrijgezel. Hierdoor hadden ze allemaal een even belangrijke rol in het verhaal. Het was ook vooral een toneelstuk waar humor centraal stond.

Korte inhoud

Het stuk speelde zich af in "Café d'Amour", het café van Angèle en Marcel en ook het stamcafé van een paar mannelijke en vrouwelijke vrijgezellen genaamd Jaak, Fons, Frans, Mieke, Marthe en Thea. De plaatselijke postbode Swa daagt ze uit om binnen een termijn van 3 weken een partner te vinden. In het café vind je ook nog twee landlopers en een prostitué die ook elk hun steentje bijdragen. Het is het begin voor een komische reeks gebeurtenissen.  

Theatertekens

Het decor

Doorheen heel het stuk werd er maar gebruik gemaakt van een decor.Tussendoor werd er ook niets aan aangepast. Het decor bestond uit een café waar er verschillende tafels en stoelen in stonden. De tafels waren ook allemaal aangekleed met een tafelkleed en drankkaarten. De tafels en stoelen waren net zoals de bar al aan de versleten kant. Aan de muren hingen verschillende attributen zoals een vogelpiek bord en een reclame bord voor bier. Deze versterkten het gevoel van een gezellig café allen maar. In de hoek van het café stond er ook een ouderwetse platenspeler. Het decor speelde dus een grote rol in het stuk want het gaf goed de gezellige sfeer van een café weer waarin het verhaal zich afspeelde.

Kleding en grime

Ik vond dat kleding en grime ook een belangrijke rol speelde. Zo droeg Fleur (de prostituee) een kort rokje, een spannend topje en hoge hakken. Ze droeg ook veel (roze) make-up. Ik vond dat deze zaken haar rol aanzienlijk duidelijker maakte. De twee landlopers in het stuk waren ook zeer speciaal gekleed. Zij droegen iets wat versleten kleren waar er veel modder vlekken op zaten. Hun gezicht was ook zeer vuil. Hieruit kon je eigenlijk al van het begin afleiden dat het landlopers waren. Een ander personage Frans ( verlegen jongen) droeg dan weer een perfect gestreken hemdje met bretellen. Ook deze outfit paste weer perfect bij zijn rol. Ik vond dus dat de kleding en grime een belangrijke rol speelde omdat je eigenlijk van de meeste acteurs, nog voor ze een woord hadden gezegd wist wat hun rol zou zijn. 

Het publiek

De zaal waarin het toneelstuk doorging was tamelijk groot. De zaal was ook goed gevuld, ik schat dat er ongeveer een 50 tal mensen aanwezig waren. De andere aanwezigen waren net als ik "gewone"mensen in normale kleren. Het was namelijk ook een klein lokaal toneelstukken met een lage inkomprijs. De gemiddelde leeftijd van het publiek lag wel redelijk hoog. Ik denk dat zeker de helft van de aanwezigen ouder dan 65 jaar waren.

Het stuk was heel komisch dus er waren vaak stukken waarop het publiek lachte. Op iets serieuzere momenten was het dan ook wel doodstil in de zaal. Dit vond ik aangenaam omdat ik mij zo beter kon concentreren om helemaal mee te zijn in het verhaal.

Ik vond het een heel komisch stuk die gemakkelijk te volgen was. De grappige stukken werden vaak ook afgewisseld met iets wat serieuzere scenes, deze zorgden voor wat afwisseling. Ik vond ook dat alle acteurs zich goed inleefden in hun rol en hun ten volle smeten voor het publiek. Deze zaken hebben ervoor gezorgd dat ik helemaal in het verhaal zat en een fantastische middag heb beleefd samen met mijn gezin.

Foto's 

(Er is een deel tekst in dit bericht die op mijn blog zelf een andere lay-out heeft. Ik weet niet hoe ikdit moet verhelpen.)

De jongen en de dolfijn - Pascale Noa Bercovitch

Ik heb het boek de jongen en de dolfijn van Pascale Noa Bercovitch gelezen. Het verhaal gaat over een gehandicapte journaliste die zich verdiept in het verhaal van een doofstomme jongen die als beste vriend een dolfijn heeft.
Ik heb dit boek gekozen omdat ik onlangs dit bijzondere verhaal op sociale media zag. Dit had mij geprikkeld om het boek hierover te lezen.
Ik heb besloten om een moodboard te maken over het personage Pascale. Zij is de journaliste die het boek heeft geschreven en de persoon die het avontuur meemaakt.Tijdens de reis en de ontmoeting met Abid'Allah (doofstomme jongen) verteld ze veel over haarzelf en hoe ze leeft met haar handicap.Daarom leek het mij ook het interessantst om een moodboard te maken over haar.

Link moodboard

https://nl.pinterest.com/arnehennion/de-jongen-en-de-dolfijn-van-pascale-noa-bercovitch/

Uitleg afbeeldingen

Vlag

Ik heb gekozen om een foto van een Israelische vlag in het moodboard te plaatsen. Dit heb ik gedaan omdat Pascale vlak na haar ongeluk besloten heeft om van Frankrijk naar Israel te verhuizen. Ze deed dit omdat ze al veel naar dat land op reis was geweest en ze er een speciale band mee had. Tot de dag van vandaag woont ze er nog steeds.

Ezel

Ik heb gekozen om een afbeelding van een ezel te verwerken in mijn moodboard. Hiermee wil ik aantonen dat Pascale een zeer koppig persoon is. Ze heeft het in haar boek ook vaak over hoe deze koppigheid haar geholpen heeft om de moed niet op te geven ondanks haar handicap. De reis die ze in dit boek maakte werd ook afgeraden door vrienden en familie maar ze was koppig dus ze heeft het toch gedaan. Koppigheid is dus een zeer belangrijke eigenschap van haar.

Logo olympische spelen

Ik heb gekozen om het logo van de olympische spelen in mijn moodboard te plaatsen. Pascale was namelijk een goede zwemmer voor haar ongeval waarbij ze haar benen verloor. Zelf na haar ongeval bleef ze zwemmen en later deed ze zelf mee aan de paralympische spelen. Ze beschreef de olympische spelen ook in het boek als een echte drijfveer om nog verder te leven.

Wegwijzer 

Ik heb gekozen om deze wegwijzer te plaatsen in het moodboard. Hiermee wil ik duidelijk maken dat Pascale heel erg houd van reizen. Zo maakte ze in haar tiener jaren fantastische reizen doorheen Azië. Zelf na haar accident waarbij ze haar benen verloor bleef ze de wereld rond reizen als journaliste. Ook wat er in het boek staat is een heus avontuur. De honger naar avontuur is dus een belangrijke eigenschap van haar.

Woestijn

Op deze foto zie je een woestijn. Hierbij wil ik verwijzen naar de woestijn ( Sinaï-woestijn) waarin bijna heel het verhaal zich afspeelt. Pascale heeft in haar leven al veel gereisd naar de woestijn. Ze verteld in het verhaal ook dat ze er een speciale band mee heeft. Ze verteld dat de  eenzaamheid en de uitgestrektheid van de woestijn haar al haar zorgen laat vergeten. De woestijn is dus een zeer belangrijke plek voor haar.

De duiker

Ik heb gekozen om een afbeelding van een duiker te plaatsen in mijn moodboard. Ik heb hiervoor gekozen omdat Pascale heel graag duikt. Ze is pas beginnen duiken na haar accident (zonder benen). In het verhaal beschrijft ze ook mooi hoe ze haar voelt als ze aan het duiken is. Ze voelt haar in een andere wereld waar haar handicap geen rol speelt. Ze heeft in het verhaal ook de uitgelezen kans om te duiken met Oline (de dolfijn) en Abid (dove jongen) wat voor haar onvergetelijke momenten waren.

Meisje alleen

Ik heb gekozen om een foto van een eenzame vrouw in mijn moodboard te verwerken. Pascale heeft het namelijk verschillende keren in het verhaal over hoe leuk ze het soms vindt om alleen te zijn. Ze legt ook uit dat ze tijdens verschillende van haar reizen vaak alleen was maar dat ze dat totaal niet erg vond. Ook tijdens dit verhaal zoekt ze soms momenten om nog eens alleen te zijn op.

Familie foto

Ik heb gekozen om een afbeelding van een familie in mijn moodboard te verwerken. Hiermee wil ik duidelijk maken dat Pascale heel veel belang hecht aan haar vrienden en familie. In het verhaal ontmoet ze veel van haar oude vrienden en ze verteld hoeveel ze voor haar betekenen. Zo ontmoete ze in Mezeïna een oude vriend waar ze nog veel reizen mee heeft gemaakt. Uit hoe deze ontmoetingen verlopen en de uitleg die ze erbij geeft kan je zeker afleiden dat ze veel belang hecht aan vrienden. De foto staat ook symbool voor haar gezin waarin ze is opgegroeid. Ze haalt in het verhaal vaak herinneringen terug over haar kindertijd . Je kon eruit afleiden dat ze een leuke en liefdevolle jeugd heeft gehad maar nu minder contact heeft met haar ouders. Familie en vrienden zijn dus zeker belangrijk voor haar.

Klavertjes (doorzetter)

Ik heb deze afbeelding gekozen omdat ik er mee wil duidelijk maken dan Pascale een echte doorzetter is. Dit wordt steeds duidelijker doorheen het verhaal. Zo verteld ze dat ze na haar ongeval niet bij de pakken bleef zitten maar meteen terug haar draad terug op pikte. In het verhaal zelf wordt ze soms ook geconfronteerd met tegenslagen maar ook hier blijft ze doorzetten en geeft ze niet op.

De rolstoel

Ik heb gekozen om een afbeelding van een rolstoel te plaatsen in mijn moodboard. Ik koos hiervoor omdat Pascale in een rolstoel zit. Ze is namelijk toen ze 17 jaar was onder een aankomende trein beland waardoor haar benen moesten afgezet worden. In het verhaal wordt ook duidelijk dat het reizen terwijl je in een rolstoel zit wel vaak voor een uitdaging zorgt. Zo moest Abid (jongen die praat met de dolfijn) altijd kussens leggen op het strand zodat Pascale tot aan de zee kon kruipen om mee te zwemmen.

Hoe heb ik het denkbeeldig interview aangepakt?

Om deze opdracht tot een goed einde te brengen, heb ik tijdens het lezen notities genomen. Belangrijke zaken en potentiele vragen heb ik genoteerd met het bijhorende paginanummer. Zo kon ik na het lezen van mijn boek gemakkelijk de verschillende vragen opstellen en deze ook beantwoorden. Ik heb beroep gedaan op de cursus voor het formuleren van goede interview vragen. Voor de keuze van het personage heb ik een afweging gemaakt tussen de verschillende personages op vlak van de ontwikkelingen en verandering die ze doormaken doorheen het verhaal. Deze afweging bracht me bij het hoofpersonage Anton.

Denkbeeldig interview

De ondergang valt met vlokken uit de lucht.

Ik heb het boek 'Winters tuin' gelezen, geschreven door Valerie Fritsch. In mijn vorige blog heb ik besproken waarom ik graag en boek van een onbekende auteur zou lezen. Met dit boek heb ik deze leesuitdaging volbracht.

Het personage

Voor deze opdracht heb ik gekozen om het hoofdpersonage, Anton Winter, te interviewen. Dit is een heel interessant personage om te interviewen omdat hij de meeste veranderingen doormaakt doorheen het verhaal. Anton is een zorgzame man die een rustige, leuke en liefdevolle jeugd heeft gehad. Hij groeide op samen met zijn hele familie in een groot huis op het platteland. Hij genoot er vele zomers van leuke momenten met zijn broer in de grote tuin bij het huis. Wanneer Anton ouder wordt en enkele familieleden komen te steven, trekt hij naar de grote stad. Daar leeft hij een eenzaam, maar gelukkig bestaan. Al snel volgen hongersnood en vreselijke stormen elkaar op in de stad. Anton beseft dat het einde van de wereld nabij is en dat de mensheid niet lang meer te leven heeft. Wanneer alle hoop verloren leek te zijn, leert hij Frederike kennen. Het is het begin van een zeer liefdevolle maar spannende periode voor Anton.

Vragen

Welk gevoel had je toen je voor het eerst naar de grote stad trok?
Er waren zoveel mensen in de stad dat ik het gevoel had dat iedereen mij aan het controleren was. Het voelde alsof iedereen me constant aankeek. Ik was de vreemde eend in de bijt met slechts een versleten spijkerbroek en een zelfgebreide trui. Maar het ongemakkelijke gevoel verdween al snel naarmate ik de stad beter leerde kennen en na verloop van tijd voelde ik me echt thuis in deze nieuwe omgeving.

Hoe voelde je je toen je Frederike voor het eerst zag?

We hebben elkaar ontmoet op een strand vol aangespoelde lijken, dus een normale ontmoeting was het allerminst. Vanaf het moment dat ik haar rode haar zag schitteren in de zon, wist ik dat ik verliefd was. Gelukkig had ze mij ook opgemerkt en liep ze naar me toe, net zoals in een romantische film. Vanaf het moment dat zij mijn hand vastnam, verdween alle angst voor wat zou komen. Ik werd overspoeld door een gevoel van liefde, veiligheid en geborgenheid.

Hoe voelde het om na al die jaren Leader terug te vinden in de stad?
Ik werd overrompeld door een gevoel van blijdschap. Ik had mijn broer namelijk al bijna dertig jaar niet meer gezien. Ik had niet durven hopen dat ik hem na zijn vertrek ooit nog in mijn armen zou kunnen sluiten. Ik was ook erg opgelucht toen ik Leander zag. Ik vreesde namelijk dat hij omgekomen was door de honger of de kou, zoals zoveel anderen.

Wanneer de situatie in de stad echt onhoudbaar werd, ben je terug gevlucht nar je ouderlijke huis op het platteland. Heb je ooit spijt gehad van deze beslissing?  
We wisten dat het een groot risico zou zijn om samen met Leander, zijn vrouw en hun baby de lange tocht te maken doorheen de ijzige kou, maar we besloten toch te gaan. Het einde van de wereld kwam toch steeds dichter bij, dus wat hadden we te verliezen? Het waren natuurlijk wel drie heel lange en zware dagen maar het was het allemaal waard. Het terugzien van de oude werkplaats, de houtkachel en vooral de grote tuin zorgde voor een klein lichtpuntje in ons leven. Ik ben blij dat ik daar mijn laatste dagen heb kunnen doorbrengen.

Alles leek dus weer even rustig, maar toen besloten Leander en zijn vrouw om weg te lopen van het huis. Hun baby lieten ze bij jou achter. Hoe reageerde je hierop?
In het begin was ik vooral ongerust. Niemand kan het lang uithouden in zo'n hevige sneeuwstormen. Maar toen het tot me doordrong dat ze met opzet waren weggelopen, maakte de bezorgdheid plaats voor boosheid en ontgoocheling. Ik had namelijk het gevoel dat onze band terug aan het herstellen was. Het was dus wel een zware klap voor mij dat hij was weggelopen. Daarnaast heeft hij ook  zijn baby achter gelaten, wat ik helemaal niet kon appreciëren. Zowel Frederike als ik stonden niet te springen om een kind op te voeden in deze erbarmelijke tijden. Ondanks de gevoelens van boosheid, namen we wel onze verantwoordelijk en gaven de het kind alles wat binnen onze mogelijkheden lag, al was dit maar voor de korte tijd die ons nog restte.

Leesuitdaging

Als leesuitdaging heb ik gekozen om dat jaar eens een boek te lezen dat geschreven is door een voor mij volledig onbekende auteur.

Hierdoor wil ik ervoor zorgen dat ik eens wat andere soorten boeken lees en dat ik ook zo misschien een nieuwe lievelingsauteur ontdek. Bij deze uitdaging wil ik vooral eens de gewoonte van mij doorbreken waarbij ik steeds naar de zelfde type boeken van de zelfde auteur grijp.